نصب V2Ray روی Linux Ubuntu — راهنمای کامل

برای نصبِ V2Ray روی لینوکس، یک کلاینت مثل Nekoray یا v2rayA نصب کنید، لینکِ کانفیگ را Import کنید و در صورت نیاز با یک systemd service خودکارش کنید — Reality روی لینوکس هم کامل کار می‌کند. Linux محیطِ ایده‌آلی برای V2Ray است؛ این راهنما برای Ubuntu/Debian نوشته شده ولی روی Fedora و Arch هم با تغییرِ کم کار می‌کند.

سه راه پیش روی شماست و انتخاب درست به سطح کاربری شما بستگی دارد. اگر تازه‌کارید و یک رابط گرافیکی می‌خواهید، Qv2ray ساده‌ترین گزینه است. اگر روی یک سرور بدون دسکتاپ کار می‌کنید یا کنترل کامل می‌خواهید، نسخه‌ی CLI مناسب‌تر است. و اگر دنبال جدیدترین ویژگی‌ها مثل Reality هستید، Xray Core پیشنهاد ماست. هر سه روش پایین توضیح داده شده‌اند.

پیش‌نیازها چیست؟

پیش از شروع مطمئن شوید سیستم به‌روز است و دسترسی sudo دارید. روی یک نصب تازه‌ی Ubuntu این دستور را بزنید:

sudo apt update && sudo apt upgrade -y

چند نکته‌ی پایه پیش از نصب:

• نسخه‌ی توصیه‌شده Ubuntu 20.04 یا بالاتر (و معادلِ Debian 11+) است؛ روی نسخه‌های قدیمی‌تر اسکریپت‌های نصب هم کار می‌کنند ولی ممکن است گواهی‌نامه‌های TLS به‌روز نباشند.
• ابزار curl برای اجرای اسکریپت‌های نصب لازم است. اگر نصب نیست با sudo apt install curl آن را اضافه کنید.
• اگر روی یک سرور بدون رابط گرافیکی کار می‌کنید، فقط به نسخه‌ی CLI (گزینه‌ی ۲ یا ۳) نیاز دارید و می‌توانید بخشِ گرافیکی را رد کنید.
• ساعتِ سیستم باید دقیق باشد؛ پروتکل‌هایی مثل VLESS و Reality به همگام بودنِ زمان حساس‌اند. در ادامه نحوه‌ی تنظیم آن را توضیح می‌دهیم.

گزینه ۱: Qv2ray (با رابط گرافیکی)

ساده‌ترین راه برای کاربرانی که با ترمینال راحت نیستند:

sudo apt update
sudo apt install snapd
sudo snap install qv2ray

اگر دستور snap پیدا نشد، یک بار سیستم را ری‌استارت کنید تا سرویس snapd بالا بیاید. سپس Qv2ray را از منوی برنامه‌ها باز کنید.

بعد از باز شدن، دو کار لازم است:

1. به مسیر Preferences → Kernel بروید و V2Ray Core را دانلود کنید — بدون هسته، Qv2ray نمی‌تواند اتصال برقرار کند.
2. کانفیگ را اضافه کنید: یا از طریق Subscription (لینک اشتراک سرویس‌دهنده را وارد می‌کنید و کانفیگ‌ها خودکار به‌روز می‌شوند) یا با وارد کردن دستی یک کانفیگ.

مزیت Qv2ray این است که می‌توانید بین چند سرور با یک کلیک جابه‌جا شوید و ping هر سرور را ببینید. عیب آن این است که پروژه‌ی رسمی Qv2ray دیگر به‌طور فعال توسعه داده نمی‌شود، بنابراین برای پروتکل‌های جدید ممکن است نیاز به به‌روزرسانی دستی هسته داشته باشید.

گزینه ۲: V2Ray Core رسمی (CLI)

برای کنترل کامل و اجرا روی سرور بدون رابط گرافیکی، اسکریپت نصب رسمی را اجرا کنید:

bash <(curl -L https://raw.githubusercontent.com/v2fly/fhs-install-v2ray/master/install-release.sh)
sudo nano /usr/local/etc/v2ray/config.json

این اسکریپت باینری V2Ray را در /usr/local/bin/ و فایل سرویس systemd را خودکار نصب می‌کند. حالا محتوای کانفیگ JSON خود را در فایلی که با nano باز شده جای‌گذاری کنید و ذخیره کنید (Ctrl+O سپس Ctrl+X). سپس سرویس را فعال و اجرا کنید:

sudo systemctl enable v2ray
sudo systemctl start v2ray

enable باعث می‌شود V2Ray هنگام روشن شدن سیستم خودکار بالا بیاید و start همین حالا آن را اجرا می‌کند. برای دیدن وضعیت sudo systemctl status v2ray را بزنید.

گزینه ۳: Xray Core (پیشنهادی)

Xray Core از v2ray-core فورک شده و ویژگی‌های پیشرفته‌تری دارد. مهم‌ترین آن‌ها Reality و XTLS Vision هستند که برای دور زدن سانسور هوشمند ایران بسیار مؤثرترند، چون ترافیک را شبیه یک سایت HTTPS عادی نشان می‌دهند و عملاً غیرقابل‌تشخیص می‌سازند. به همین دلیل برای کاربران ایرانی Xray را توصیه می‌کنیم:

bash -c "$(curl -L https://github.com/XTLS/Xray-install/raw/main/install-release.sh)" @ install

فایل کانفیگ در /usr/local/etc/xray/config.json قرار می‌گیرد. مدیریت سرویس دقیقاً مثل V2Ray است، فقط نام سرویس xray می‌شود:

sudo nano /usr/local/etc/xray/config.json
sudo systemctl enable xray
sudo systemctl restart xray

تنظیم proxy سیستم

بعد از اجرا، Xray یک پروکسی SOCKS5 روی پورت ۱۰۸۰ ارائه می‌دهد. برای استفاده در همان ترمینال:

export ALL_PROXY=socks5://127.0.0.1:1080

این متغیر فقط تا بسته شدن ترمینال باقی می‌ماند. برای دائمی شدن، همین خط را به انتهای فایل ~/.bashrc اضافه کنید.

برای کل محیط دسکتاپ، به مسیر Settings → Network → Network Proxy → Manual بروید و SOCKS Host را روی 127.0.0.1 و پورت را روی 1080 بگذارید. توجه کنید که بعضی برنامه‌ها (مثل ترمینال یا ابزارهای CLI) proxy سیستم را نادیده می‌گیرند و باید جداگانه تنظیم شوند.

بررسی اینکه اتصال کار می‌کند

قبل از اینکه فکر کنید همه چیز درست است، حتماً تست کنید. ساده‌ترین راه، گرفتن IP عمومی از طریق proxy است:

curl --socks5 127.0.0.1:1080 https://api.ipify.org

اگر این دستور یک IP خارج از ایران (مثلاً IP سرور آلمان شما) برگرداند، اتصال سالم است. اگر همان IP ایرانی خودتان را دید یا خطای timeout گرفت، یعنی Xray درست اجرا نشده یا کانفیگ مشکل دارد. برای اطمینان بیشتر، یک بار با proxy و یک بار بدون آن IP بگیرید و مقایسه کنید.

رفع خطاهای رایج

چند خطایی که کاربران Linux بیشتر با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند:

• snap: command not found — بسته‌ی snapd نصب یا فعال نشده؛ sudo apt install snapd و یک ری‌استارت مشکل را حل می‌کند.
• سرویس بالا نمی‌آید (Job failed) — معمولاً کانفیگ JSON خطای نگارشی دارد. با sudo xray run -c /usr/local/etc/xray/config.json آن را دستی اجرا کنید تا خط خطادار را ببینید.
• پورت ۱۰۸۰ اشغال است — برنامه‌ی دیگری همان پورت را گرفته؛ یا آن را ببندید یا پورت inbound را در کانفیگ عوض کنید.
• اتصال برقرار می‌شود ولی اینترنت ندارید — اغلب مشکل DNS است؛ راهنمای وصل است ولی اینترنت ندارم را ببینید.
• خطای handshake — کانفیگ سرور قدیمی یا مسدود شده است؛ رفع خطای handshake را بخوانید.

اجرای خودکار و مدیریت سرویس

وقتی سرویس را با systemctl enable فعال کردید، Xray بعد از هر ری‌استارت خودکار اجرا می‌شود و نیازی به دخالت دستی ندارد. چند دستور پرکاربرد برای مدیریت روزمره:

sudo systemctl restart xray    # اعمال کانفیگ جدید
sudo systemctl stop xray       # توقف موقت
journalctl -u xray -f          # دیدن لاگ زنده برای عیب‌یابی

اگر سرور شما عمومی است، حتماً فایروال (ufw) را فعال نگه دارید و فقط پورت‌های لازم را باز کنید — این کار سطح حمله را به‌شدت کم می‌کند.

چطور یک کانفیگ VLESS یا Reality را Import کنم؟

روی نسخه‌ی CLI، کانفیگ به‌صورت یک فایل JSON در مسیر هسته نگه‌داری می‌شود — برای V2Ray در /usr/local/etc/v2ray/config.json و برای Xray در /usr/local/etc/xray/config.json. اگر سرویس‌دهنده‌ی شما یک لینکِ vless:// می‌دهد (نه فایل JSON کامل)، ساده‌ترین راه این است که آن لینک را در یک کلاینتِ گرافیکی Import کنید و اجازه دهید اپ، خودش فایلِ JSON را بسازد؛ ساختِ دستیِ JSON از روی لینک، مستعدِ خطای تایپی است.

بعد از هر تغییر در فایل کانفیگ، باید سرویس را ری‌استارت کنید تا تنظیمات جدید خوانده شود:

sudo systemctl restart xray

اگر مطمئن نیستید کانفیگِ شما درست خوانده می‌شود، پیش از ری‌استارت آن را به‌صورت دستی اعتبارسنجی کنید (دستورِ آن در بخش رفع خطا آمده). برای Reality دقت کنید که publicKey و shortId و serverName باید دقیقاً مطابق چیزی باشند که سرویس‌دهنده داده؛ یک کاراکترِ اشتباه، اتصال را قطع می‌کند.

گزینه‌ی گرافیکیِ دیگر: v2rayA

اگر روی دسکتاپ هستید و Qv2ray برایتان قدیمی است، v2rayA یک جایگزینِ تحت‌وب است که روی همان هسته‌ی V2Ray/Xray می‌نشیند و از طریق مرورگر مدیریت می‌شود. روی Ubuntu می‌توان آن را به‌صورت یک سرویس systemd نصب کرد و سپس از مرورگر روی http://127.0.0.1:2017 به پنل آن وصل شد. v2rayA لینکِ اشتراک و کانفیگِ تکی را هر دو می‌پذیرد، Reality را پشتیبانی می‌کند و امکانِ روشن/خاموش کردنِ حالتِ پروکسیِ کلِ سیستم را با یک کلیک می‌دهد. برای کاربرانی که چند سرور دارند و می‌خواهند سریع بینشان جابه‌جا شوند، تجربه‌ی روان‌تری از Qv2ray ارائه می‌کند. Nekoray هم گزینه‌ی محبوبِ دیگری برای دسکتاپ است که Reality را کامل پشتیبانی می‌کند.

تنظیم ساعتِ سیستم برای جلوگیری از خطای اتصال

یکی از دلایلِ پنهانِ کار نکردنِ اتصال — به‌خصوص با VLESS و Reality — ناهماهنگ بودنِ ساعتِ سیستم است. پروتکل‌های مبتنی بر TLS به اختلافِ زمانیِ کم بینِ کلاینت و سرور حساس‌اند. روی Ubuntu همگام‌سازیِ خودکارِ زمان را با این دستورها فعال کنید:

sudo timedatectl set-ntp true
timedatectl status

در خروجیِ timedatectl status باید عبارتِ System clock synchronized: yes را ببینید. اگر no بود، چند دقیقه صبر کنید یا سرویسِ زمان را با sudo systemctl restart systemd-timesyncd دوباره راه بیندازید. این کارِ ساده، بسیاری از خطاهای مرموزِ handshake را پیش از آنکه پیش بیایند، حل می‌کند.

کدام روش را انتخاب کنم؟

سه راهی که در بالا توضیح دادیم، برای سه نوع کاربر مناسب‌اند و انتخابِ درست به میزان آشناییِ شما با خطِ فرمان و هدفتان بستگی دارد. اگر تازه‌کار هستید و فقط می‌خواهید روی دسکتاپِ اوبونتو به‌سرعت وصل شوید، یک کلاینتِ گرافیکی مثل Qv2ray یا Nekoray ساده‌ترین گزینه است؛ کانفیگ را با کپی‌کردنِ لینکِ اشتراک وارد می‌کنید و چند ثانیه بعد متصل می‌شوید، بدون اینکه نیاز باشد فایلِ پیکربندی را دستی ویرایش کنید.

اگر روی یک سرورِ بدونِ محیطِ گرافیکی (headless) کار می‌کنید یا می‌خواهید اتصال به‌صورتِ سرویسِ همیشه‌روشن بالا بماند، نصبِ مستقیمِ هسته‌ی Xray و مدیریتِ آن با systemd انتخابِ پایدارتری است؛ این روش منابعِ کمتری مصرف می‌کند و پس از هر ری‌استارت خودکار وصل می‌شود. کاربرانِ فنی معمولاً همین مسیر را برمی‌گزینند چون کنترلِ کاملی روی فایلِ config.json و قوانینِ routing دارند.

نکته‌ی مشترکِ هر سه روش این است که کیفیتِ اتصالِ نهایی بیش از آنکه به کلاینت وابسته باشد، به پروتکل و سرور بستگی دارد. یک کانفیگِ VLESS + Reality روی سروری که نزدیکِ ایران و کم‌ازدحام باشد، روی هر سه کلاینت تجربه‌ی خوبی می‌دهد؛ در مقابل، یک سرورِ ضعیف حتی با بهترین کلاینت هم کند خواهد بود. به همین دلیل پیش از وقت‌گذاشتن روی تنظیماتِ پیشرفته، مطمئن شوید کانفیگ را از یک سرویس‌دهنده‌ی معتبر گرفته‌اید.

سؤالات متداول

بهترین کلاینت V2Ray برای اوبونتو کدام است؟ Nekoray و v2rayA رایج‌ترین‌اند؛ Hiddify هم نسخه‌ی لینوکس دارد و Reality را پشتیبانی می‌کند. برای کاربرِ گرافیکی Nekoray ساده‌تر است.

روی لینوکس هم Reality کار می‌کند؟ بله. Reality مستقل از سیستم‌عامل است؛ هر کلاینتی که از آن پشتیبانی کند روی اوبونتو هم همان پایداری را می‌دهد.

چطور VPN را خودکار با بوت اجرا کنم؟ با یک systemd service که کلاینت را در بوت بالا می‌آورد، یا گزینه‌ی auto-connect خودِ اپ. این‌طور بعد از ری‌استارت دستی وصل نمی‌شوید.

جمع‌بندی

Linux قدرتمندترین محیط برای V2Ray است. برای کاربران معمولی Qv2ray سریع‌ترین راه است، ولی اگر کاربر فنی هستید یا روی سرور کار می‌کنید، Xray + کانفیگ Reality بهترین تجربه و پایدارترین اتصال را در ایران می‌دهد. مهم‌ترین نکته این است که بعد از نصب حتماً اتصال را تست کنید و کانفیگ را از یک سرویس‌دهنده‌ی معتبر بگیرید.

مقالات مرتبط

• بهترین VPN برای ایران در سال ۱۴۰۵
• V2Ray چیست و چگونه کار می‌کند؟
• ارسال VPN به خانواده در ایران
• راهنمای نصب روی اندروید | iOS | ویندوز | مک

v2route با ۱۰ سال تجربه، VPN امن، پرسرعت و پایدار برای ایران ارائه می‌دهد. همین حالا تست رایگان بگیرید.